Deustuko Unibertsitatearen jardunaldia

Deustuko Unibertsitatearen jardunaldia

egilea: Mikel Bringas, 

Deustuko Unibertsitateak antolatutako Ariketa fisikoa, osasuna eta ongizatea: erronka profesional eta sozial berriak jardunaldian izan ginen atzo.

Edukia hiru mahai-ingururen inguruan antolatzen zen:

  • Ariketa fisikoa eta zahartze osasungarria: prebentzioa, autonomia eta bizi-kalitatea.
  • Jarduera fisikoa eta desgaitasuna: partaidetzatik eta inklusiotik goi-errendimendura.
  • Ariketa fisikoa eta gaixotasuna: ebidentzia klinikotik esku-hartze profesionalera. 

Programa interesgarria iruditu zitzaidan eta bertara joatera animatu nintzen.

Nahiz eta, itxuraz, jardunaldiaren benetako helburua Deustuko Unibertsitateak eskainiko duen prestakuntza berri baterako ikasleak erakartzea zen, uste dut jardunaldia baliagarria izan zitzaidala eta sartu nintzena baino zalantza gehiagorekin ateratzea lortu zuela (eta hori ikaskuntzarako lehen urratsa da).

Hizlariak galdera hauei erantzuten saiatu ziren:

  1. ¿Estamos midiendo la capacidad funcional a tiempo para prevenir la fragilidad, o seguimos actuando solo cuando la persona mayor ya ha perdido su autonomía?
  2. Si la ciencia y la divulgación nos exigen entrenar fuerza y capacidad funcional ¿por que se sigue prescribiendo de forma genérica “salir a pasear” y cómo superamos el miedo a la intensidad en edades avanzadas?
  3. ¿Qué canales o protocolos concretos nos faltan para que un paciente rote fluidamente entre la consulta médica el servicio sociosanitario en el hogar y el centro deportivo?
  4. ¿Qué rol específico debe asumir el/la graduado/a en Ciencias de la Actividad Física y el Deporte en esta red sociosanitaria y qué competencias multidisciplinares necesita desarrollar?
  5. ¿Es más difícil hablar de inclusión cuando el objetivo no es solo participar, sino también competir y rendir? ¿Por qué?
  6. ¿Existe actualmente un recorrido suficientemente conectado para que una persona con discapacidad pueda pasar de la iniciación deportiva a la competición y si tiene talento y quiere hacerlo al alto rendimiento? ¿Dónde se producen las principales rupturas?
  7. En el deporte de rendimiento, ¿la inclusión debe significar necesariamente compartir estructuras y espacios con deportistas sin discapacidad o en algunos casos son necesarias estructuras específicas para garantizar un desarrollo deportivo de calidad?
  8. ¿Qué papel debería asumir el/la profesional de CAFyD en todo este recorrido y qué competencias específicas necesita para trabajar con personas con discapacidad con garantías?
  9. Actualmente tenemos bastante evidencia sobre los beneficios del ejercicio físico en muchas patologías. Sin embargo, ¿creéis que esa evidencia se está trasladando realmente a la práctica clínica y a la vida de los pacientes? ¿Dónde está ahora mismo la principal barrera?
  10. Cuando una persona con una patología quiere empezar a hacer ejercicio, ¿cómo debería ser el recorrido ideal desde el sistema sanitario hasta un programa de ejercicio? ¿Qué papel debería asumir cada profesional y cómo deberíamos coordinarnos?
  11. Si queremos que el ejercicio físico forme realmente parte del abordaje de las personas con patologías, ¿qué papel debería asumir el Profesional de Ciencias de la Actividad Física y del Deporte y qué formación y competencias específicas debería tener para intervenir con estas personas con seguridad y eficacia?
  12. ¿Consideráis suficiente la formación general de un graduado en CAFyD o trabajar con determinadas poblaciones clínicas requiere una especialización posterior?

Nire zalantzak:

Dekanoak jardunaldiari hasiera eman zion esanez jardunaldian jorratu beharreko gaiari dagokionez "existe una urgencia profesional de primer orden". Ez dut uste. Agian premiazkoa da profesionalki artatzeko baliabideak ematea. Adibidez, uste dut lehentasunezkoagoa dela jarduera fisikoko orientazio-zerbitzuek baliabide gehiago izatea profesional hobeak baino, nahiz eta biak lotuta egon.

Arazoa da noiz neurtzen den hauskortasuna edo uzten dugula egoera horretara iristen? Adibidez, Eusfit Mugimenten neurtutako ikasleen % 20 baino gutxiago balio normatibo guztien barruan daude. Hauskortasuna haurtzaroan has daiteke.

Benetan behar al dugu CAFyDn graduatutako pertsona baten aholkularitza pertsona aktiboak izateko? Gure gizartean, gure bizitzako eguneroko ekintzetarako aholkularitzara jotzen dugu, eta orain arte modu autonomoan garatu ditugu. Uste dut CAFyDko graduatuen zeregin garrantzitsuena haurtzaroan biztanleria osoaren alfabetatze fisikoa lortzea dela.

Gainerako kirol-jarduera egokitu guztiek gabeziarik izango ez balute, baliabide publikoak bideratu beharko lirateke goi-mailako kirol egokitura? Agian gauza bera egin daiteke ohiko kirolarekin.

Ba al dago goi-mailako kirol egokituaz hitz egiterik goi-mailako kirolari batek itxuraz transferentzia positiborik gabe kirolez aldatzea erabakitzen duenean eta goi mailan jarraitzen duenean?

Sortzen diren itxaropenekin kontuz ibili eta, horretarako, hobe ariketa fisikoaz hitz egitea zaintzaren zati gisa, eta ez tratamendu onkologikoaren zati gisa, ulertzen dut, baina ezin al dio eragin txarra eragin behar besteko motibazioa ez duenari? Errazagoa iruditzen zait nire zaintza uztea nire tratamendua baino.

Ohi denez, uste dut ezer ez dela zuria edo beltza, eta galdera hauetan gauza bera gertatzen da.

Baina aita gisa dudan esperientziagatik argi daukat adibidea diskurtsoa baino eraginkorragoa dela. Sarrera honetako argazkiak Unibertsitatean bizikleta nola lotu behar izan nuen erakusten du. Beste leku batean beste euskarri hoberik ote dago? Unibertsitateko ikasleen eta langileen bizikleta guztiak hor al daude? Zalantza bat gehiago...